Het ontbijt in Selva was top: zicht op een kabellift en de eerste zonnestraaltjes op de bergtoppen. De beruchte spiraalparking van het hotel moest ik nog één keer trotseren, maar vandaag voelde dat toch al minder spannend dan de eerste keer. Dat was voor mij een teken: ik heb al meer vertrouwen gewonnen deze motorvakantie. Waar deze dag vooral om draaide? Bochten , mooi weer en adembenemende uitzichten: hier wil ik zeker en vast ooit nog eens terugkomen.
Stukje Great Dolomites Road
Voor vertrek heb ik de volledige route uitgepland en bij de Dolomieten was het voor mij een absolute must om een deel van de beroemde 'Great Dolomites Road' mee te nemen, zonder al te gekke omwegen. Waar deze route voor staat? UNESCO-werelderfgoed, voortdurend omringd door hoge pieken en een constante afwisseling van bochten, dorpjes en adembenemende uitzichten.
Het enige was ... Ik was absoluut niet alleen! De drukte in de Dolomieten was vergelijkbaar met die van de Stelvio pas: bussen, campers, wielertoeristen en auto's die plots stoppen voor foto's te maken. Extra aandacht houden voor alle andere manoeuvres die mensen doen is hier een must! Dit is een route waar je best vroeg in de ochtend vertrekt als je het wat rustiger wil onderweg. Het verschil met gisteren? Deze keer was ik mentaal beter voorbereid. Deze keer liet ík de bus wachten: ik koos er bewust voor om ondanks de drukte toch de buitenkanten van de bochten te nemen, op mijn eigen ritme. Geen haast, en geen bewijsdrang. Ik heb geleerd uit de Stelvio-ervaring en de jammere val, maar dat gaf me veel meer zelfvertrouwen onderweg.
Door sociale media zijn de Dolomieten de laatste jaren enorm in populariteit gestegen. Verwacht dus veel campers, auto's en wielertoeristen, zeker in juli en augustus. Tussen 8 en 9 uur is het op de passen vaak nog heerlijk rustig.
Wat maakt de Great Dolomites Road zo bijzonder voor motorrijders?
UNESCO werelderfgoed status: De Dolomieten zijn beschermd gebied met unieke geologische formaties
Continue afwisseling: Je rijdt door bossen, langs rotswanden, door authentieke bergdorpjes en over open passen
Panoramische uitzichtpunten: Elke bocht biedt nieuwe vergezichten op de iconische Dolomieten-pieken
Culturele stops: Gezellige berghutten, lokale restaurants en Tiroolse architectuur onderweg
Fotografische hotspots: Talloze plekken waar je kunt stoppen voor memorabele foto's van je motor
In de winter is dit geen motorbestemming: bergpassen sluiten of zijn enkel toegankelijk met winterbanden. Ook in het voorjaar loop je met de motor nog risico op sneeuw- en ijsplekken. Juni tot en met september is ideaal, maar dat zijn meteen ook de drukste maanden.
De mooiste bergpassen van deze route
Onderweg reed ik over verschillende passen zoals Passo Sella, Passo Pordoi en Passo Falzarego, zonder dat ik op elk moment exact wist welke naam er op het bord stond. Soms voelt het gewoon als één lange stroom van bochten, uitzichtpunten en kleine dorpjes. Deze passen zijn minder 'beroemd' dan bijvoorbeeld Furka of Stelvio, maar eerlijk? Ze zijn minstens even mooi en makkelijker te rijden voor beginners. De drukte is wel een extra moeilijkheidsfactor.
De belangrijkste passen op deze Dolomieten-route:
Passo Sella (2.244m): Verbindt Val Gardena met Val di Fassa. Prachtige bochten met zicht op de Sella-groep. Relatief breed en overzichtelijk, ideaal voor minder ervaren bergrijders.
Passo Pordoi (2.239m): De hoogste geasfalteerde bergpas in de Dolomieten die met auto's bereikbaar is. Spectaculaire uitzichten en kabelbaan naar Sass Pordoi voor een panoramisch terras.
Passo Falzarego (2.105m): Strategisch gelegen tussen Cortina d'Ampezzo en Val Badia. Historisch belangrijk uit WO1, met bunkers en musea. Mooie lange bochten met weinig haarspeldbochten.
Kleinere verbindingswegen: Tussen de grote passen door rijd je over kleinere weggetjes die minstens even mooi zijn en vaak veel rustiger.
Wat ik hier vooral fijn vond, was de variatie: de ene keer rij je tussen rotswanden, dan weer langs groene flanken en daarna door een dorpje met houten balkons en bloembakken. En altijd opnieuw die Dolomieten-pieken op de achtergrond. Je weet oprecht niet waar eerst kijken.
Afgelegen hotel, stille avond
Mijn eindpunt was Borca di Cadore, een rustig dorpje dat een stuk minder bekend is dan bijvoorbeeld Cortina d’Ampezzo, maar daardoor net heel charmant en stil aanvoelt. Het hotel lag wat afgelegen, wat twee dingen betekende: Geen zin om ‘s avonds nog met de motor ergens heen te rijden, dus: blijven eten in het hotel zelf. Het restaurant zat verstopt in een soort kelderruimte: een beetje vreemd qua setting, maar tegelijk had het wel zijn charme. Er werd mij een vast vijfgangen menu aangeboden, niets overdreven fancy, maar wel erg ontspannend om zo lang de benen te strekken na een dag rijden in de drukte. Wat me het meest is bijgebleven? Een pistachetaartje als dessert (Yes, ik ben een zoetebek). Dus ja, perfecte afsluiter.
Dit soort ‘afgelegen hotels’ zijn ideaal als je een rustige nacht wil, je motor veilig op een hotelparking wil hebben, of gewoon wil douchen, eten en slapen zonder nog veel gedoe. Maar check wel op voorhand even of er voldoende parkeergelegenheid is en waar je eventueel nog terechtkan voor eten als het menu je niet aanspreekt.
In het hoogseizoen raken campings en hotels in de Dolomieten snel vol en is het aanbod niet eindeloos. Boek dus ruim op voorhand als je een specifieke regio of uitzicht in gedachten hebt. Reis je liever spontaan? Kies dan één uitvalsbasis en rijd van daaruit verschillende dagtochten.
Praktische tips voor deze Dolomieten-route
Zou ik deze route aanraden? Ja, absoluut. Maar er zijn een paar dingen die ik je graag meegeef als je zelf een gelijkaardige dag wil plannen:
Timing is alles: Vertrek tussen 7:00 en 8:00 uur om de grootste drukte van bussen, campers en dagjesmensen te vermijden. In juli en augustus kan het na 10:00 uur echt druk worden.
Tankstrategie: Tank voor vertrek in Selva di Val Gardena of Canazei. Niet alle bergdorpen hebben tankstations en je wil niet op zoek moeten tijdens je route.
Weerscheck: De Dolomieten zijn berucht om plots wisselend weer. Check 's ochtends het lokale weerbericht en hou een app bij als windy.com of bergfex.com.
Kledingstrategie: Begin mogelijk met 15°C in het dal maar verwacht 8-10°C op de passen. Draag lagen die je makkelijk kunt aan- en uittrekken bij stops.
GPS-voorbereiding: Download je route offline in je navigatie-app. Sommige passen hebben zwakke mobiele dekking.
Rijstijl aanpassen: Laat aggresieve rijders voorbij, kies je eigen tempo en geniet. Dit is geen race maar een belevenis.
- Tank bij voorkeur in grotere dorpen of valleien.
- Niet elk klein bergdorpje heeft een tankstation.
- Sommige tankstations in de bergen zijn onbemand, hou daar rekening mee.
Einde in zicht (voor nu)
Op het houten zonneterras van het hotel, met zicht op de bergen, voelde ik heel duidelijk: dit was mijn laatste échte bergdag van deze reis. Morgen rijd ik richting huis, via München, Frankfurt, Eifel en Valkenburg. Vanaf Frankfurt krijg ik gezelschap van mijn vriend, dus dit is ook mijn laatste blogpost van deze vakantie. De rest zijn vooral snelwegkilometers en quality time. Op het Eifelgebied na 😉. Dank je wel om mee te lezen en een deel uit te maken van mijn avontuur. Hopelijk heb ik je kunnen inspireren om zelf ooit ook te vertrekken: alleen of samen, maar vooral op je eigen tempo.
En wie weet… misschien lees je dit terwijl je zelf je Dolomieten-route aan het plannen bent. In dat geval: geniet. Met meer stops dan je normaal zou nemen en met voldoende momenten om gewoon even stil te staan en rondom jou te kijken.