Alleen op motorreis als vrouw: de vragen die ik zelf had

Ik woonde in die periode terug bij mijn ouders, waardoor ik wat meer aan de kant kon zetten dan toen ik nog huurde. Dat maakte het praktisch mogelijk, maar de goesting zat er al veel langer. Ik was altijd al benieuwd hoe het zou zijn om langer alleen weg te zijn. Ik wilde vooral weten of ik het kon: alleen zijn zonder eenzaam te zijn. Volgens mij kunnen weinig mensen dat echt.

Ik was al eens enkele dagen solo naar Frankrijk geweest, en dat smaakte naar meer. Qua wegen was dat alleen helemaal niet uitdagend. Deze keer wilde ik dus langer weg, een tweetal weken, en meteen naar mijn droombestemmingen: de Alpen, de Dolomieten en Italië. Dat laatste vooral omdat ik zo'n fan ben van de Italiaanse keuken en eetcultuur. En van het mooie weer natuurlijk. Als je dan toch gaat, ga dan maar meteen voor het echte werk. Althans, dat dacht ik toen. Achteraf zou ik eerst wat ervaring opbouwen op makkelijkere passen, zoals in de Vogezen, voor ik de grote sprong waag.

Vooral om te vallen of pech te krijgen. Als er iets gebeurt, sta je er op dat moment alleen voor. Iedereen is ver weg en niemand kan je even snel komen helpen.

Ik had wel een reparatiekit bij, maar die had ik nog nooit gebruikt. Hoe ik dat ter plaatse ooit had geflikt? No clue. Al doende leert men, zeker? Ik ben vooral blij dat ik hem niet nodig heb gehad, want ik weet het vandaag nog altijd niet.

Mijn grootste angst kwam trouwens ook echt uit, want op de Stelvio ben ik gevallen. In haarspeldbocht 3, met druk tegenliggend verkeer, schoot ik in paniek en kneep ik in mijn voorrem. Midden in de bocht. Dat is net wat je nooit mag doen, en voor ik het besefte lag ik op de grond. Ik had geen letsels, maar mentaal zat ik er wel even door. Over die voorrem schreef ik achteraf nog een les in wat ik leerde na jaren op de motor.

Een andere motorrijder stopte en hielp me recht, en dat vergeet je niet snel. Alleen reizen betekent dus niet dat er niemand in de buurt is. Die dag was een mix van trots, tranen en pure paniek, maar ik ben wel beneden geraakt.

Alleen reizen betekent niet dat er niemand in de buurt is.

Enthousiast waren ze allemaal. Maar onder dat enthousiasme zat bij de meesten ook een beetje ongerustheid, en die kwam er bij iedereen anders uit.

Ik denk dat je als vrouw altijd net wat meer op je hoede bent dan een man. Ik koos nooit bewust voor een afgelegen hotel en zocht liever drukkere wegen en steden op. Vooraf bekeek ik de omgeving ook via Google Street View. Ja, dat doe ik echt. Toen ik op mijn eerste dag Colmar binnenreed, herkende ik de stad meteen aan de rotonde met het Vrijheidsbeeld die ik thuis al op Street View had gezien.

Eén keer heb ik op vakantie echt schrik gehad. In het restaurant van mijn hotel maakte de ober de hele avond gevatte opmerkingen en flirtte hij best wat. Ik ging daar niet op in. Op het einde vroeg hij of ik mee op stap ging met hem en zijn collega's, en daar ging het alarm af in mijn hoofd. Ik weigerde vriendelijk en wilde meteen betalen, maar dat ging niet: hij moest mijn kamernummer hebben om alles op de rekening te zetten.

Misschien was ik te voorzichtig, want dat ben ik wel vaker, en ik denk over alles te ver na. Maar zo zie je dat je als vrouw alleen toch altijd net iets extra oplet.

Ik geef het toe: hier had ik het echt moeilijk mee. Zolang ik reed, had ik daar geen last van. Maar 's avonds, met een menukaart voor mijn neus, was er niemand om tegen te praten en niemand om mijn dag aan te vertellen. Obers doen dan vaak net wat meer moeite en babbelen sneller, zodat je op je gemak bent. Dat is fijn, maar ook confronterend.

Alleen eten vond ik het moeilijkste van de hele vakantie. Overdag ben je bezig, maar aan tafel voel je echt dat je alleen bent.

Het went wel. Je bepaalt zelf waar je eet en hoe lang je blijft zitten, en je hoeft met niemand rekening te houden. Sommige van die soloavondmalen zijn zelfs mijn mooiste herinneringen geworden. Een greep:

Ik had verwacht dat ik me veel eenzamer zou voelen. Maar je bent vaak onderweg, en dan ben je de hele tijd bezig: met je route, je bochten, het weer en de volgende stop.

Op een motor kom je ook snel aan de praat. Op de parking van de Furka was het meteen 'Waar kom je vandaan?' en 'Zal ik een foto van je nemen?'. Vooral tijdens het eten voelde ik me echt alleen, en ook dat leerde ik fijn vinden.

Grimselpas

Even stoppen op de Grimsel

Even stoppen, helm af en gewoon kijken. Op zo'n moment mis je niemand. Je hoeft niets uit te leggen of af te spreken wanneer je weer vertrekt, en dat was misschien wel het grootste cadeau van alleen reizen.

Eerst dicht bij huis

Word eerst gewoon aan je motor

Dat is het belangrijkste, zeker als beginnende rijder. Ik zeg niet dat je jaren moet wachten voor je op vakantie gaat, maar maak eerst wat kilometers. Ritjes in de buurt, een bosweg op zondag, tot je je echt op je gemak voelt op je motor.

En je eerste dag hoeft niet perfect te zijn: die van mij bestond uit regen, Franse files en een droogrek op mijn hotelkamer.

Ja! Vooral omdat je op je eigen tempo leert rijden. Geen haast, niemand die je moet volgen, en ook niemand die achter je moet blijven hangen omdat jullie in de groep niet hetzelfde niveau hebben. Alles kan op je eigen ritme. Je leert jezelf ook echt kennen, en ja, je gaat jezelf onderweg ook tegenkomen. Dat zeker.

Kan ik nu zeggen dat ik het kan? Solo reizen met de motor: ja, dat kan ik zeker. Maar ben ik een prof op de motor? Nee, absoluut niet, en dat zal ik ook nooit worden. Daar ben ik oké mee. Ik ben van mezelf eerder onzeker. Maar ik doe het wel. De Stelvio, met vallen en opstaan. De Maloja, die voor mij echt een angstpas was. De Umbrail. We made it, en met plezier. Dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Twijfel je nog? Vertel me gerust wat jou tegenhoudt. Grote kans dat ik met dezelfde vraag heb gezeten.