Lessen die ik leerde na jaren op de motor

Niemand praat graag over de keren dat ze vielen. Maar vraag het gerust rond: bijna iedereen is wel eens met zijn motor tegen de grond gegaan.

Elk land, elke weg, elke bergpas is anders. Dat leer je niet uit een boekje of door filmpjes te kijken, maar gewoon door te doen. Ik zeg niet dat je meteen de Stelviopas moet beklimmen met een kersvers rijbewijs op zak, maar hoe meer je rondrijdt en nieuwe plekken verkent, hoe comfortabeler en zekerder je jezelf gaat voelen. Elke rit, hoe klein ook, telt mee.

Eerlijk? Ik kende niets van motoren toen ik mijn eerste kocht. Ik zag de Suzuki GSX-S750 in de winkel staan en wist meteen: die wil ik. Zonder te beseffen dat dit best wel een krachtige machine is, en vooral een zware motor qua gewicht. Ik moest mezelf achteraf ook uitrusten met laarzen met een hakje, anders stond ik op mijn tenen en voelde ik me nog onzekerder. Ondertussen ben ik na al die jaren volledig gewend aan mijn motor en heb ik er geen spijt van, maar met de kennis van nu was een lichter model misschien een verstandiger startpunt geweest.

Lange tijd voelde ik me een failure na elke val. Je hoort anderen daar bijna nooit over praten, en al zeker niet lachend erover vertellen. Maar de waarheid? Ik denk dat zowat iedereen wel eens zijn motor tegen de grond heeft gewerkt, hoe dan ook. En net daar leer je het meest uit. Na mijn val op de Stelvio zal ik bijvoorbeeld nooit meer mijn voorrem indrukken middenin een bocht.

Het gaat niet alleen om hoe je eruitziet, maar alles moet comfortabel zitten als je uren na elkaar op een motor doorbrengt. Veiligheid natuurlijk ook. Ik rijd vanaf dag één altijd in volledige gear, en dat zal ook nooit veranderen. Op reis werk ik graag met laagjes: die trek je makkelijk uit of aan naargelang het weer. Qua handschoenen zorg ik op vakantie altijd voor een dunner paar loophandschoentjes, die ik eronder kan aantrekken als het kouder wordt.

Je fysiek voorbereiden op een lange rit is één ding, maar mentaal pauzeren is minstens even belangrijk. Lang dacht ik dat gewoon doorrijden een teken van doorzettingsvermogen was. Ondertussen weet ik beter: een mentale stop inplannen, bijvoorbeeld om de 200 kilometer, is geen zwakte maar pure noodzaak. Zeker op lange snelwegdagen merk je hoe sterk vermoeidheid je concentratie kan aantasten.

Laat je niet opjagen door een bus, camper of een andere motorrijder die sneller rijdt dan jij. Zeker niet in bochten. Ik moest dat ook leren: op de Great Dolomites Road liet ik op een bepaald moment bewust de bus wachten in plaats van me te laten opjagen. Geen haast, geen bewijsdrang. Jouw tempo is het enige tempo dat telt wanneer jij op die motor zit.

Compact, compact, compact: dat is mijn motto bij het inpakken. Zo min mogelijk meenemen, maar nooit beknibbelen op wat echt nodig is. Een EHBO-kit en een reparatiekit heb ik altijd bij me, net als een klein busje kettingspray en vizierspray. Die vier dingen zitten standaard in mijn rugzak, ongeacht hoe kort of lang de rit is.

Dit zijn de lessen die me tot nu toe het meest zijn bijgebleven, stuk voor stuk dingen die ik liever had geweten voor ik ze zelf moest ondervinden. Vast en zeker komen er nog bij naarmate ik meer kilometers maak. Heb jij zelf een les geleerd die hier eigenlijk bij hoort? Laat het me gerust weten.